Початок навчального року в умовах війни

Початок навчального року – це особливе свято тих, хто навчається і тих,
хто навчає. Вулиці наших міст, містечок і сіл заповнюються дітьми, молоддю та
їхніми батьками – всі святково зодягнені йдуть до своїх шкіл, щоби разом взяти
участь у врочистому відкритті навчального року, привітатися з приятелями та
вчителями, почати мірятися з новими сподіваннями, мріями та запалом до
здобування нових знань
.
Після врочистої академії (переважно в спортивному залі), відспівання
гимнів й вислуханні промов директорів, в школах починається перший урок,
тобто в цей час вчителі організують класну годину, на якій вирішуються
організаційні питання, першокласники знайомляться один з одним та своєю
першою вчителькою, а учні старших класів, які недовго стануть випускниками,
розповідають собі про плани на прийдешнє.
Цього року 1 вересня випало на вівторок і був це 1651-й день
повномасштабного вторгнення рф в Україну. Вулиці столиці Галичини, Львова
(який ми відвідали) подібно як і інших міст, заповнилися школярами та
студентами (в Україні студенти також навчальний рік починають 1 вересня).
Аудиторія (концертно-спортивний зал) польської школи у Львові – Ліцею
№10 імені св. Марії Магдалени повна школярів, вчителів і запрошених гостей.
Всіх привітно вітає директор Олександр Гулий. Прапороносці вностять шкільний
прапор. Присутні співають державні гимни – України і Польщі. Починається
шкільний празник – початок навчального року.
В затишку кабінету директор розповідає про свій навчальний заклад:
«Mamy taką tradycję, że wszystkie ważne uroczystości zaczynamy od mszy świętej,
która odprawiana jest w pobliskim kościele św. Marii Magdaleny. Po uroczystym
apelu na sali gimnastycznej wszyscy rozchodzą się do zaplanowanych wcześniej
zajęć.
W naszej szkole uczą się dzieci nie tylko z samego Lwowa. Są i takie, które
dojeżdżają nawet kilkadziesiąt kilometrów. Wiele z nich pochodzi z rodzin polskich,
takich z tradycjami, ale nie brakuje też dzieci z rodzin mieszanych. Podobnie jest z
kadrą nauczycielską…
Nasza szkoła jest szkołą państwową, finansowaną przez państwo ukraińskie,
ale mamy także dobre kontakty z różnymi fundacjami z Polski, lwowskim konsulatem, ambasadą, które pomagają nam w kompletowaniu wyposażenia, książek do biblioteki, remontach itd.
Nauczanie wszystkich przedmiotów w szkole odbywa się w języku polskim, a
uczniowie podręczniki do nauki dostają bezpłatnie wypożyczając je z naszej
biblioteki».
Центр міста цього гарного дня заповнюється школярами з батьками і
студентами, що означає закінчення урочистостей у навчальних закладах.
Святково зодягнені діти й молодь проходжуються і розмовляють на різні теми.
Тільки, коли би не «обгорнутий» металевим антидроновим захисним екраном
пам’ятник Міцкевичу, можна би мати враження, що ми зовсім не в країні, що
п’ятий вже рік воює і не піддається.
(бт)
Początek roku szkolnego
w warunkach pełnoskalowej wojny
Początek nowego roku szkolnego to wyjątkowe święto i dla tych, którzy uczą
się, i dla tych, którzy uczą. Ulice naszych miast, miasteczek i wsi wypełniają się
dziećmi, młodzieżą i ich rodzicami – wszyscy są odświętnie ubrani w uroczystych
nastrojach idą do swoich szkół, aby wspólnie uczestniczyć w otwarciu nowego roku
szkolnego, przywitać się z przyjaciółmi i nauczycielami, rozpocząć zdobywanie nowej
wiedzy i umiejętności.
Po uroczystej akademii (przeważnie organizowanej w hali sportowej),
odśpiewaniu hymnów i wysłuchaniu przemówień dyrektorów rozpoczyna się pierwsza
nauka, czyli nauczyciele organizują lekcję, podczas której omawiane są kwestie
organizacyjne, pierwszoklasiści zapoznają się z nowymi kolegami i swoją pierwszą
nauczycielką, a uczniowie szkół średnich, którzy niedługo zostaną absolwentami,
rozmawiają o planach na przyszłość.
W tym roku 1 września przypadł na wtorek i był 1651 dniem pełnoskalowej
inwazji rosji na Ukrainę. Ulice Lwowa (który akurat odwiedziliśmy), podobnie jak i
innych miast, były pełne uczniów i studentów (w Ukrainie studenci również 1
września rozpoczynają rok akademicki).
Audytorium (sala sportowa, a zarazem i koncertowa) polskiej szkoły we
Lwowie – Liceum nr 10 imienia św. Marii Magdaleny jest pełne uczniów, nauczycieli i
zaproszonych gości. Wszyscy są serdecznie witani przez dyrektora Aleksandra
Gułego. Poczet sztandarowy wnosi sztandar szkoły. Obecni śpiewają hymny
narodowe – Ukrainy i Polski. Rozpoczyna się uroczysty apel.
W zaciszu gabinetu dyrektor mówi o swojej instytucji edukacyjnej: „Mamy taką
tradycję, że wszystkie ważne uroczystości zaczynamy od mszy świętej, która
odprawiana jest w pobliskim kościele św. Marii Magdaleny.
Po uroczystym apelu na sali gimnastycznej wszyscy rozchodzą się do zaplanowanych wcześniej zajęć.
W naszej szkole uczą się dzieci nie tylko z samego Lwowa. Są i takie, które
dojeżdżają nawet kilkadziesiąt kilometrów. Wiele z nich pochodzi z rodzin polskich,
takich z tradycjami, ale nie brakuje też dzieci z rodzin mieszanych. Podobnie jest z
kadrą nauczycielską…
Nasza szkoła jest szkołą państwową, finansowaną przez państwo ukraińskie,
ale mamy także dobre kontakty z różnymi fundacjami z Polski, lwowskim konsulatem,
ambasadą, które pomagają nam w kompletowaniu wyposażenia, książek do
biblioteki, remontach itd.
Nauczanie wszystkich przedmiotów w szkole odbywa się w języku polskim, a
uczniowie podręczniki do nauki dostają bezpłatnie, wypożyczając je z naszej
biblioteki».
W ten piękny dzień centrum miasta wypełnia się uczniami z rodzicami i
studentami, co oznacza, że zakończyły się szkolne uroczystości i można wyjść z
kolegami na spacer. Wystrojone w wyszywane bluzeczki i koszule dzieci i młodzież
spacerują, gromadzą się w kawiarnianych ogródkach, rozmawiają na różne tematy i
gdyby nie pomnik Adama Mickiewicza „opakowany” w metalową klatkę
przeciwdronową, można by odnieść wrażenie, że w ogóle nie jesteśmy w kraju, który
walczy już piąty rok i nie zamierza poddawać się.
(bt)